Vanaf het moment dat Allan uit het raam van zijn verpleeghuis klimt, toont hij zijn ongeduld voor alles wat van hem als honderdjarige verwacht wordt, te beginnen met zijn aanwezigheid op zijn eigen verjaardagsfeest, waar hij van wegloopt.<\/p>\n

Zijn ontsnapping leidt hem naar het busstation waar hij een koffer vol geld \u201cvindt \u201d. Dat is het beginpunt van zijn avontuur! Zijn situatie-analyses zijn lachwekkend rationeel. Terwijl hij zijn observaties probeert te analyseren, laat hij zijn lezers constant gissen naar wat er vervolgens zal gebeuren. Deze rationaliteit strekt zich uit tot het analyseren van enkele van de machtigste staatshoofden van de 20ste eeuw, waaronder president Truman; generaal Franco; de Gaulle; Kim II Sung en zijn 11-jarige zoon; Mao Tse-tung; Stalin en Churchill. Karlssons gebrek aan belangstelling voor politieke zaken betekent echter dat uit elke interactie met een van deze historische figuren een vriendschap ontstaat, onafhankelijk van politieke gezindheid, nationaliteit of cultuur.<\/p>\n

Lezers hebben dit boek vergeleken met Voltaires “Candide” door zijn nuchtere toon en komische weergaven van wat eigenlijk zeer tragische gebeurtenissen zijn geweest. In tegenstelling tot “Candide”, kunnen de hoofdpersonages ondanks hun twijfelachtige moraal toch ontsnappen aan de gevolgen van hun vele misdaden.<\/p>\n

Het verhaal wordt op een vrolijke en grappige manier verteld, waarbij de schrijver ook laat zien dat alle personages, ook Allen, hun tekortkomingen hebben. Zo zien we hoe Karlsson s optimistische kijk op de wereld en zijn out-of-the-box denken hem en zijn vrienden elke keer weer in veiligheid brengen.<\/p>\n

<\/p>\n

Allan Karlsson als Hoofdpersoon<\/h3>\n

Allan Karlsson wordt niet als de gemiddelde oudere in een boek afgebeeld. Nee, hij is gewoon iemand die toevallig heel lang leeft! Het is echter onmogelijk om over Karlssons personage te spreken zonder hem als \u201coudere\u201d of \u201cbejaarde\u201d te omschrijven en het licht dat hij op sommige onderwerpen schijnt, zoals het leven in een verpleeghuis. Voor sommigen, Allan inbegrepen, is het leven in een zorginstelling niet de beste optie. Karlsson vindt het bijvoorbeeld niet prettig dat hij geen wodka mag drinken en de lezer wordt eraan herinnerd dat hij al decennia lang perfect in staat is geweest om zijn eigen beslissingen te nemen. We zien Allan, de expert op het gebied van explosieven, vriend van politieke leiders en avonturier, die als een ondeugend schoolkind op de vingers getikt wordt.<\/p>\n

Allans personage doet ons echt nadenken over de sterke geesten die soms achter de ouderdom verborgen gaan. En hoe ouderen vaak behandeld worden als een homogene groep in plaats van de individuen die ze zijn. Deze behandeling leidt uiteindelijk tot Karlssons ontsnapping en het begin van zijn nieuwe avontuur. De komische beschrijving van Allans vlucht is zeer goed geschreven, van zijn sloffen tot aan zijn aarzeling om over een metershoge muur te klimmen. We hebben allemaal van dat soort dagen dat we uit de realiteit willen ontsnappen – of het nu een verpleeghuis of een kantoor is. Het heeft ook een bevrijdend effect op de lezer om Allan te volgen als hij alles achterlaat.<\/p>\n

Het meest opvallende aan Karlson is echter zijn unieke kijk op het leven – mensen zijn gewoon mensen, ongeacht hun politieke overtuiging. Hij sluit vriendschappen met alle soorten en maten mensen. Zolang ze maar een drankje met hem drinken, oordeelt hij niet over hun daden (behalve degenen die er direct op uit zijn om hem kwaad te doen).<\/p>\n

Deze levenskijk, in combinatie met zijn niet aflatend optimisme, betekent dat Allen in de meest uiteenlopende situaties gedijt en vrienden maakt met de meest onwaarschijnlijke personages.<\/p>\n